Een bijna eindeloze vrachttrein
komt voorbij met een snelheid
die het mogelijk maakt
om de namen te lezen die op de wagons
en de containers staan geschreven
een bonte verzameling van namen
met namen uit het Verre Oosten
en namen in onze taal
namen die voor deze ene rit
tot elkaar zijn veroordeeld
en voor deze ene dag
in een willekeurige volgorde zijn opgesteld
zo lijkt het
wanneer er een lege wagon
voorbij komt
is er de kans
om even te wachten
zonder dat iemand zal denken
dat deze wagon
zonder reden
zonder lading
deze hele reis meemaakt
was er een diepere gedachte
die wij niet kunnen vermoeden
was er een masterplan
toen deze vrachttrein werd opgesteld
ergens op een verlaten rangeerterrein
misschien wel ver weg
misschien wel in een ander land
toen het nog nacht was
toen het nog koud was
veel kouder
dan we ons nu kunnen voorstellen
nu het aarzelend begin van de dag
al een mensenleven achter ons ligt
en de beweging
in een ijzeren cadans
de tijd in een andere dimensie heeft gebracht
heel anders
dan op het rangeerterrein
waar vroeg in de morgen
met een zekere regelmaat
het geluid van ijzer op ijzer was te horen
geluid dat al gauw verstomde
als een ritme zonder weerklank
als een stem zonder echo
maar ieder antwoord is hier tevergeefs
de gedachte aan een hogere bestemming
is hier toch zonder waarde
ieder antwoord
wordt hier toch al direct teruggebracht
tot een kale werkelijkheid
koud en onaangedaan
een waarheid als roestig staal
die de gedachte
aan een hogere bestemming
al bij voorbaat kansloos maakt
soms hoorde je
in het donker een stem
onverstaanbaar maar met
een grote overtuigingskracht
een schreeuw
of bevel
dat was niet meer te horen
maar het is niet van belang
of we die woorden zouden verstaan
of we die taal zouden spreken
want in dit spel
zonder gloed of warmte
zonder medestanders
en zonder winnaars
zijn we toch al bij voorbaat
buitenstaanders.
(De vrachttrein die het station Rotterdam Alexander passeert op donderdag 16 januari 2003 rond het middaguur). (2003).
