Op deze Kerstdag
is het in de haven
stiller dan ooit
de witte rook uit een fabriek
wordt moeiteloos
door de lucht opgevangen
alsof de ene wolk
de andere wolk opvangt
een paar binnenvaartschepen
glijden geluidloos door het water
bijna schuldbewust
alsof er werk wordt verricht
dat het daglicht
niet kan verdragen
de opslagtanks
en de overslag van erts en kolen
verraden niets van hun geheim
en lijken alleen maar af te wachten
wat er nog gaat komen
en verder niets
alleen een groot oranje zeeschip
is vandaag niet sprakeloos
en vraagt om aandacht
voor de grote roestplekken
op de romp van het schip
je zou het
een verwijt kunnen noemen
je zou het
een oproep kunnen noemen
een bericht aan een instantie
ergens hier in de haven
of aan een reder
ergens op een zonovergoten eiland
want ook een schip heeft weet
van een geschonden bestaan
ook een schip weet
dat het net als ieder mens uniek is
en dat er op de wereld
maar een schip is met deze naam.
de namen van schepen
bewijzen maar weer eens
dat er een onuitputtelijk reservoir aan namen
op de wereld beschikbaar moet zijn
voor steeds weer een nieuwe naam
voor een steeds weer een nieuw schip
een naam
soms onbegrijpelijk
soms onuitspreekbaar
maar altijd is het nieuw leven
altijd is er een nieuwe ster aan de hemel
er is een schip op zee
en lang blijft onduidelijk
of dat schip dichterbij komt
of dat het juist naar zee gaat
zo langzaam is de beweging
zo verstild het decor
het is alleen maar een kleine stip
aan de horizon
de plaats in de verte
waar het grijs van de zee
overgaat in het grijs van de lucht
maar als ik even wacht
en daarna weer kijk
dan zie ik het schip toch dichterbij komt
en nu weet ik zeker dat het schip
straks de haven binnen zal lopen
zoals is voorspeld
en dat het schip straks
zal aanmeren aan een kade
waarna de naam van het schip
zal worden opgenomen in de boeken
waarin alles staat beschreven
en die worden bewaard
tot aan het eind der tijden.
(Kerst in de haven van Rotterdam). (2018).
