In een Italiaans restaurant
op de Kop van Zuid
kijk ik uit over het water
en zie de oude hefbrug
in een volkomen wit decor
de mist
is op een koude dag als deze
een vorm van gelatenheid
voor wie het maar wil zien
we worden
van hogerhand beschermd
voor een groter gevaar
we worden beschermd
voor de illusie van een bestaan
in een wereldstad
die allang aan zijn eigen verleden
is ontstegen
voor de feestelijke leegheid
van een druk bevolkte boulevard
in vroeger tijden
was de lucht hier ook al
een volkomen wit decor
de stoom van schepen
op weg naar verre havensteden
op pakhuizen
stonden de namen
van de havensteden
als op een groot schoolbord
geschreven
namen
om uit het hoofd te leren
namen
om nooit meer te vergeten
een oeroude taal
die is verwant aan de taal
van schepen op stroom
namen van steden
die klinken als een droom
in zonlicht gegoten
een verborgen paradijs
een gezonken werelddeel
ergens ver weg
tussen droom en daad
voorbij de evenaar
wie denkt er nu nog
aan de noeste havenwerkers
die hier vroeger
op de kade
op de schepen
stonden te wachten
de verre havensteden
waren altijd
in hun gedachten
aanwezig
steden
die ze kenden
van de bestemming
van de lading
steden
waar ze zelf
nooit zouden komen.
(In een Italiaans restaurant). (2025).


