Rotterdam
was in de jaren 50
een donkere stad
een stad
waar de straatstenen
nog lang bleven glimmen
van de regen
en de tramrails
wezen in de nacht
de weg naar een verte
die je wel kon vermoeden
maar die je toch nooit kon zien
een donkere stad
alleen de lichtmasten
van het stadion
hoog boven de huizen
maakte de regen soms zichtbaar
de regen
die je in de stad niet zag
maar wel een beetje kon voelen
in Rotterdam
waren weinig punten
van herkenning
alleen iedere straathoek
werd gemarkeerd
door een café
met van die
kenmerkende gordijntjes
en de tapvergunning
naast de deur
aan de muur
en als de deur openging
dan kwam er even
het geluid
van een andere wereld
naar buiten
waar nog wel werd geleefd
maar die al gauw verstomde
in de koude vrieslucht
langzaam zijn deze cafés
uit het straatbeeld verdwenen
zo langzaam
dat je het haast niet zag
dat een wereld voorbij ging
een morsig leger
heeft zijn tenten opgebroken
en heeft in de nacht
de terugtocht aanvaard
ze hebben nooit geweten
dat iemand
waarvan je het
nooit zou verwachten
ze op een gewone
doordeweekse dag
toch nog zou gaan missen
(Melief Bender). (2024).
